Posts Tagged ‘learning-by-doing’

h1

Learning by doing

juni 6, 2008

Het begrip “Learning-by-doing” is ontstaan als theoretisch, economische concept. Het verwijst naar het vermogen van productiemedewerkers om hun productiviteit te verhogen door handelingen steeds op dezelfde, gestandaardiseerde manier uit te voeren. De verbeteringen in productiviteit komen tot stand door het streven naar perfectie van de medewerkers zelf. Dit doen ze door zelf continue naar verbetermogelijkheden en aanpassing in het proces te zoeken. Binnen “lean production” noemde met dit principe later ook wel “Kaizen”.

Het begrip wordt als eerste gebruikt door Kenneth Arrow in zijn “endogenous growth theory” waarin hij de effecten van vooral technische innovaties op de lange termijn mee weet te verklaren. Tot die tijd viel een verbeterde productiviteit vooral te verwachten door technologische breaktrough’s die van buitenaf (bijv. stoommachine, weefgetouw en PC) moesten komen. Arrow’s theorie geeft een goed inzicht waarom het voor bedrijven belangrijk is om zelf te investeren in innovatie.

Na de tweede wereldoorlog zijn het vooral de Japanse bedrijven geweest die met dat soort theorieën aan de slag zijn gegaan. In het Toyota Production System is nadrukkelijk het “learning-by-doing” principe terug te vinden.

Het TPS (Toyota Production System) combineert een management filosofie en de bijdragen van de werkvloer tot een geïntegreerd sociotechnisch system. Het bijzondere aan TPS is de wijze waarop de productie tot stand komt in interactie met de toeleveranciers en de klant. Het begrip “sociotechnical systems” is in 1960 geïntroduceerd door Eric Trist en Fred Emery, in die tijd werkzaam voor het Tavistock Institute in London.

De term “sociotechnical systems” is ook een referentie aan de complexe interactie tussen de wijze waarop de samenleving is ingericht en het menselijke gedrag. Het onderwijs als substructuur van onze complexe samenleving is te beschouwen als een sociotechnisch systeem.

Kortom, het leren werken door “Learning by doing” zou er volgens bovenstaande theorieën op neer komen dat we als medewerkers vooral niet moeten wachten op innovaties (Web 2.0) van buitenaf maar dat we ons vooral moeten bezig houden met het analyseren van onze eigen “productieprocessen” om die zodoende continue te innoveren en door te streven naar perfectie. Oplossingen als Education 2.0 zullen dus vooral uit onze eigen koker moeten komen. Als reactie op het TPS zouden we ons ook bezig moeten houden met het verbeteren van ons eigen proces door dit beter af te stemmen met onze toeleveranciers (de samenleving?) en klanten (de bedrijven?). Daar ligt nog voor het onderwijs nog jaren werk te wachten.